Home O cukrzycy


Cukrzyca to choroba metaboliczna, w której organizm nie wytwarza lub nieprawidłowo wykorzystuje insulinę ? hormon niezbędny do przemiany cukru, skrobi i innych środków przetwarzanych na energię niezbędną do życia. Przewlekła cukrzyca może prowadzić do niewydolności wielu narządów, szczególnie oczu, nerek, nerwów, serca i naczyń krwionośnych.


Zasadą współczesnej terapii cukrzycy jest leczenie wszystkich zaburzeń towarzyszących chorobie a nie tylko kontrola gospodarki węglowodanowej. Dążenie do normalizacji masy ciała, zwiększenie aktywności fizycznej, właściwa dieta, leczenie częstych w cukrzycy zaburzeń lipidowych, nadciśnienia tętniczego i innych chorób układu krążenia oraz utrzymywanie glikemii w przedziale wartości najbardziej zbliżonym do niecukrzycowych co znacznie zmniejsza ryzyko rozwoju powikłań choroby.

Kluczowym momentem jest jak najszybsze, właściwe zdiagnozowanie cukrzycy.
Szacuje się że w Polsce na cukrzycę choruje co najmniej 1,5 mln osób. Najczęściej występuje cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2 oraz cukrzyca ciężarnych.

- Cukrzyca typu 1

Dawniej zwana insulinozależną, jest spowodowana uszkodzeniem komórek Beta trzustki, które są odpowiedzialne za produkcję insuliny.

Choroba pojawia się najczęściej u dzieci i u osób młodych, chociaż istnieją wypadki zdiagnozowania cukrzycy typu 1 u osób po 80-tym roku życia.

Chorzy muszą przyjmować insulinę, gdyż ich organizm nie jest w stanie produkować ten hormon samodzielnie.

 

 

 

 

 

 

- Cukrzyca typu 2

To obecnie najczęściej spotykana postać cukrzycy. U chorych zaburzone jest zarówno działanie jak i wydzielanie insuliny, przy czym dominującą rolę może odgrywać jedna lub druga nieprawidłowość. Chorzy są mało wrażliwi na działanie insuliny. Zwykle, w początkowej fazie choroby, insulina jest wydzielana w większej ilości, ale nie wystarczająco do zwiększonych insulinoodpornością potrzeb organizmu. Po pewnym czasie jej wydzielanie spada na skutek zniszczenia nadmiernie obciążonych komórek Beta trzustki. Dokładnie przyczyny rozwoju tych zaburzeń nie są jeszcze poznane. Leczenie polega zazwyczaj na redukcji masy ciała, stosowaniu diety cukrzycowej, wysiłku fizycznym oraz stosowaniu leków przeciwcukrzycowych.

 

 

Ta postać cukrzycy często umyka rozpoznaniu nawet przez wiele lat, gdyż hiperglikemia nie jest na tyle wysoka, by dawać jednoznaczne objawy choroby. Niemniej jednak, w tym czasie u chorych mogą już powstać powikłanie cukrzycy.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

- Cukrzyca ciężarnych

Jest zaburzeniem, rozpoznawanym na podstawie podwyższonego stężenia glukozy we krwi, któremu może obecność glukozy w moczu, pojawiające się u zdrowych dotąd kobiet i ustępujące całkowicie po zakończeniu ciąży. Cukrzyca ciężarnych stanowi bardzo poważne zagrożenia dla dziecka i dla matki.

Do zagrożeń dla płodu zaliczamy: nadmierne wykorzystywanie substratów do budowy własnych tkanek i duża masa urodzeniowa. Nadmiar moczu wydalanego przez płód powoduje wielowodzie, które może prowadzić do przedwczesnego porodu. Znaczna hiperglikemia u matki może prowadzić do kwasicy u dziecka, obumarcia wewnątrzmacicznego bądź wad wrodzonych, między innymi cewy nerwowej i serca (kardiomiopatii).

Zagrożenia dla kobiety to przedwczesny poród, stan przedrzucawkowy, zwiększone prawdopodobieństwo cięcia cesarskiego. Ponad to u około 30 do 50 % kobiet, u których stwierdzono cukrzycę ciężarnych, w ciągu najbliższych 15 lat rozwija się cukrzyca typu 2.


Zapobieganie

Ryzyko wystąpienia cukrzycy typu 1 zależy od genetycznej predyspozycji człowieka oraz nie do końca rozpoznanych czynników środowiskowych. Badania prowadzone od połowy XX wieku sugerują, że karmienie piersią może obniżyć ryzyko cukrzycy insulino zależnej.


 



 

 

 

Zapobieganie cukrzycy typu 2 to głównie higieniczny tryb życia, a W SZCZEGÓLNOŚCI dbanie o masę ciała, aktywność fizyczna, zdrowa dieta z umiarkowaną ilością tłuszczów, bogata w błonnik i pełne ziarna.